MS formları
MS, genellikle farklı ataklarla karakterizedir (aynı zamanda alevlenme, episod, relaps olarak ta bilinir). Bu ataklar, yeni hastalık belirtilerinin oluşması ve 24 saatten uzun sürmesi ya da eski atakların en az bir ay arayla yeniden ortaya çıkması ve kötüleşmesi şeklinde tanımlanabilir.
Relapsing-remitting MS seyri
MS’li bir hastada atakların (alevlenmelerin) kısmen ya da tamamen iyileşmesi (kaybolması), relapsing-remitting MS olarak adlandırılır. Genellikle hasta iki atak arasında belirtiler olmadan, normal şekilde yaşayabilir.
Sekonder-progresif MS hastalığının seyri
Sekonder-progresif MS, ataklar arasında özürlülük derecesi değişmediğinde ya da kötüleştiğinde oluşur. Yeni ataklar oluşabilir ya da oluşmaz. Başlangıçta relapsing-remitting hastalığa sahip kişilerin % 30-50’sinde, hastalık, 10 yıl içinde sekonder-progresif MS’e formuna doğru ilerler(1).
Primer-progresif kronik MS seyri
Primer-progresif MS, hastalığın en az rastlanan formudur. Burada, ataklar ve ara dönemlerde atakların kaybolması söz konusu olmadan, özürlülük ve belirtiler başlangıçtan itibaren kötüleşir.
Benign MS seyri
Bu sınıflandırmadan ayrı olarak, benign MS olarak adlandırılan hastalık seyrinde, hasta, MS tanısı aldıktan sonra 15 yıl ya da daha uzun bir süre günlük yaşamında önemli sınırlamalar olmadan yaşayabilir. Bu MS formu, başlangıçta yaşanan bir ya da iki atak kalıcı bir özürlülük oluşmadan tamamen iyileştikten sonra, zamanla kötüleşmez. Benign MS, hastalığın başlangıcından on ila onbeş yıl sonra minimal bir özürlülük oluştuğunda tanımlanabilir ve başlangıçta relapsing-remitting MS olarak sınıflandırılmış olur. Benign MS, başlangıçta duyusal belirtiler gibi daha az şiddetli belirtilerle ilişkilidir. Benign MS hastalığına sahip kişilerin gerçek sayısını tespit etmek oldukça zordur. Otopsi çalışmaları, klinik olarak MS tanısı almış olguların yaklaşık % 20 ila 30’unun benign olduğunu göstermiştir(2). Diğer yazarlar, MS hastalarının % 20 ila 30’unun benign MS formuna sahip olduğunu ve 10 ve 15 yıl yada daha uzun bir süre, hastalıktan minimal oranda etkilendiklerini iddia etmektedir(3).
Referanslar:
1 Gold R & Rieckmann P. Pathogenese und Therapie der Multiplen Sklerose. Uni-Med Verlag, Bremen, 2000, 109 p.
2. Kesselring J. Multiple Sklerose. Kohlhammer, Stuttgart, 1993, 242 p.
3. Hawkins CP & Wolinsky JS. Principles of Treatments in Multiple Sclerosis. Butterworth-Heinemann, Oxford, 2000, 324
